Uit bed om 07.00u. De Volkskrant zoekt een nieuwe hoofdredacteur voor hun opiniekatern. Zal ik de stoute schoenen aantrekken en reageren? Oh wacht; ze vragen nadrukkelijk aan mensen met een bi-culturele achtergrond om te reageren – laat maar zitten dan. Ook op de Volkskrantredactie is diversiteit het nieuwe mantra dus. Niks mis mee hoor, maar er lijkt inmiddels geen artikel meer voorbij te komen waarin niét op het belang van diversiteit en inclusiviteit wordt gehamerd.

Om 08.00u op de fiets richting Zuid voor mijn wekelijkse assistentie-ochtend filosofie op de basisschool. Op de fiets door de Maastunnel blijft een belevenis.

’s Middags word ik op mijn werk gebeld door M in emotionele toestand; op de echo is een bot-uitstulpsel ontdekt waarvan het niet duidelijk is hoe lang het er al zit. Houdt het verband met haar klachten? Niet onmogelijk. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel: wie weet komt het van pas in onze letselschade-zaak. De boel gesust, en volgende week kunnen we bij de specialist in Leiden terecht. Fijn, maar dat betekent wel dat ik weer een halve dag vrij moet nemen – zo kom ik nooit verder.

Hoe zat het trouwens ook alweer met ons dossier? Moesten wij die kerel nu bellen, of zou hij contact met ons opnemen? Vanavond maar even uitzoeken.

Wat ik ook nog steeds tot op de bodem uit moet zoeken is hoe het precies zit met al het arbeidsongeschiktheid-abacadabra wat voortdurend over ons uit wordt gestort. Als je hieromtrent niet over de benodigde specialistische kennis bezit, hoe weet je dan in godsnaam welk besluit het juiste is? Het gaat immers wel om beslissingen die van grote invloed zijn op de rest van ons leven. De arbo-arts stelt ons ‘gerust’; volgens hem weet zo ongeveer niemand in Nederland precies hoe het zit. M wordt geadviseerd zoveel mogelijk stress te vermijden. Tegelijkertijd wordt haar inkomen met 20% teruggeschroeft, en we bevonden ons al aan de verkeerde kant van de inkomenskloof.

17.45u. Onderweg naar huis snel wat boodschappen gedaan.

Afwas klaar, nu even een momentje helemaal niks! Oh nee, toch niet. Op F’s tablet doet Minecraft het niet meer, geen idee waarom. Ik snap niks van dat ding – een grote blackbox, vol met obscure gratis apps die waarschijnlijk slechts als dekmantel voor allerhande spyware dienen. Ook dat moet ik eens tot op de bodem uitzoeken; onze kinderen zitten allang en voor altijd in de matrix en we vinden het allenaal prima. Huiveringwekkend.

21.30u. Alsof de duvel ermee speelt! Neef F belt me op voor taalkundig advies voor een plan ter bevordering van diversiteit en inclusiviteit in de Rotterdamse culturele sector. Volgens hem is het hiervoor nodig om de lat voor subsidie-aanvragen lager te leggen, omdat die teveel ingewikkelde taal zouden bevatten; een hellend vlak als je het mij vraagt – beter leren ze kinderen op school weer ouderwets lezen en schrijven.

Maar waar ik aan het eind van deze dag echt moedeloos van word zijn onze katten, die telkens met hun modderpootjes door het huis lopen – met dit regenachtige weer zijn gang en keuken permanent een smeerboel. De speciale droogloopmat die ik onlangs heb gekocht heeft weinig effect, en ook het afdakje dat ik getimmerd heb houdt de nattigheid maar half tegen. De kattenbak binnen zetten is helaas geen optie. Diepe, diepe zucht.

In bed begin ik aan ‘God als misvatting’, van de befaamde militant-atheïstische Richard Dawkins.