Afgelopen zomer deed ik mee aan de columnistenwedstrijd van de Volkskrant. Opdracht: schrijf een column van maximaal 250 woorden. In totaal heb ik drie columns ingezonden, helaas zonder resultaat. Hier column nummer twee:

 

DE HORIZON VERBREDEN

Steeds meer ouders maken er een sport van om, met hun nog jonge kinderen, zo vaak en ver mogelijk weg op vakantie te gaan. De opwarming van de aarde lijkt voor hen, doorgaans progressief stemmend, geen rol te spelen.

De kinderen zelf zegt het weinig. Jaloers luisterde het knulletje, samen met zijn vader een maand door India getrokken, naar de avonturen die een wat minder welgesteld vriendje in Zeeland had beleefd, samen met zijn campingvriendjes.

Het doet je afvragen waar deze ouders denken dat het, op vakantie, voor een kind om draait. ‘Wauw! Zuid-Afrika? Daar heb je zeker wel veel zin in, Florian?’ ‘Mwoah.’

Prestige levert het wel op. Op het schoolplein wordt tegen elkaar opgeboden: Peru, Amerika, Japan; de achterblijvers halen verhaal bij hun ouders, de globalisten vragen zich af waar ze volgend jaar heen moeten. Met minder dan een nieuwe intercontinentale gezinsvlucht wordt natuurlijk geen genoegen genomen.

‘De horizon van de kinderen verbreden’, klinkt het al snel. De vraag is evenwel of, als je op je tiende al leert dat een weekje Madagaskar normaler is dan een weekje Texel, zoiets niet eerder horizonversmallend werkt.

Dat deze kinders een intrinsiek leukere vakantie hebben gehad valt te betwijfelen; dat de vakantielat voor de rest van het leven torenhoog is gelegd, is een feit. Wie blijft er vanaf nu nog in Europa?

Deze zomer werden er weer allerlei hitterecords verbroken. Tevens schijnt het aantal werldwijde vluchten, voor het eerst de magische grens van 250.000 vluchten op één dag gepasseerd te zijn.